|
ด้านที่ 1
จุลศักราช 1001 ในเถาะฉนำ (ปีเถาะ) กำำโพชพิสัย (ตามวิธีนับแบบกัมพูชา) ไทยภาษาว่าปีกัดเหม้า เข้ามาในเชษฐมาส คือ เดือน 9 แรม 4 ค่ำ พร่ำ (ว่า) ได้วัน 4 ไทย (ว่า) วันกาบสี (ตรงกับวันอาทิตย์ที่่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2182 / A.D.1639 จากการคำนวนวัน แรม 4 ค่ำ เดือน 9 จ.ศ. 1001 ตรงกับวันอาทิตย์ วันไทวันดับไก๊) จันทร์จรณยุตตเทียมฤกษ์ 18 ตัวในธนูราศี
อดีตวรพุทธศาสนาคลาล่วงแลัว 2183 (พระ) วรรษา ปลาย 1 เดือน และ 4 วัีน อนาคตวรพุทธศาสนายังจักมาภายหน้า 2814 (พระ) วรรษา ปลาย 10 เดือน 26 วัน
ด้านที่ 2
ศิษย์คนราชาหัวข่วงตนชื่อ มหินทราทิจริญะวังโส เป็นมูลวินิจฉัยกัมมาระหะ (ผู้ควรแก่กรรม) หื้อแล้วกิจทั้งมวง (อุป)ถัมภกศาสนา มีพญาหลวงเจ้าเมืองตนมาโดยเสด็จมหารธรรมิกกราชาธิราช มารับยอดทาน รักษาประชานรพุทธศาสนา เป็นประธานแก่ขุนแสน ขุนหมื่น จุ๊คน (ทุกคน) พร้อมกันเวียกสร้างปกเเป๋งพระหาร (สร้างพระวิหาร) หลังนี้ วันนั้นแล ( อ้างอิง ผู้แปล เจ้าหน้าที่คลังจารึกล้านนา โดย ฮันส์ เพนธ์,ศรีเลา เกษพรหม,ศราวุธ ศรีทา)